top of page

FRANÇOIS STAHLY, 1911 - 2006


François Stahly was born in Constance, Germany in 1911, and grew up in neighboring Switzerland.  He attended the Art Academy in Zurich, but, desiring to go beyond the formalism of Bauhaus principles that were taught there, decided in 1931 to continue his studies in Paris at the atelier of Charles Malfray at the Académie Ranson, where he encountered a fertile artistic climate. He befriended the sculptor Etienne-Martin, married in 1934 Claude Favre and in 1936 joined a group of young artists called Témoignage (Witness). Adrift during the war, Stahly lost all of his work prior to 1940.  He reconnected with his friend Etienne –Martin in a spirit of mutual exchange and the two collaborated on various projects that helped them through the difficult post-war years.

 In 1949 Stahly settled in Meudon. Soon he developed a personal idiom with forms reminiscent of tree roots. ‘The root’, art critic Pierre Descargues notes, ‘does not grow in an environment which encourages its untrammelled growth (…)[it] is confronted by the weight of the soil which slows down, deviates and, from small distortions to major deviations, resembles the difficult environment of creation.’ From the baroque, aquatic roots that celebrate the sensuality of the vegetal world, eventually another direction in Stahly’s work emerged in which simple, basic forms were grouped together in monumental compositions.  

Stahly showed his work in prestigious galleries (such as Galerie Darthea Speyer), but, uncomfortable with the role of commerce in art choose not to be linked with any gallery in particular. Instead he focused on creating monumental sculptures for public places. While trying to avoid the pitfalls of working on commission, Stahly set out to assert an independent place for sculpture in an architectural setting and introduced the idea of fluidity and movement to sculptures related to architecture. In the sixties and early seventies he completed a series of major sculptural pieces on commission, both in the United States and Europe, such as Le Labyrinthe at the University of Jussieu, L’Eté de la Foret at the estate of Nelson Rockefeller in Tarrytown, N.Y. and the Jardin-Labyrinthe at the Empire State Plaza in Albany, N.Y.


In 1960 Stahly temporarily settled in the United States to teach at the University of Berkeley in California and at Washington University in Seattle, followed by an art residency at Stanford University in 1964-65. This allowed him to experiment with teamwork and draw into question the axiom that artistic expression is intrinsically individual. He considered true art to be universal, so what better way to tap into this professed universality than to work collectively. Idealistic by nature, he founded upon his return to France a collective workshop in Crestet (Vaucluse).  After an interlude following his wife’s death in 1973 Stahly got back on track in 1975 when he remarried the sculptress Parvine Curie. Together they turned Crestet once more into a place of apprenticeship until it was finally sold to Ministry of Culture in 1985 and turned into a Contemporary Art Centre.  After that Stahly and Curie settled permanently in Meudon while traveling extensively. Stahly worked until 1996. During the last decade of his career he made personal work: drawings as well as small and medium sized sculptures. He died in 2006.

Stahly received various awards and distinctions, notably the Gold Medal of the Milan Triennial (1953), the Prize of the Sao Paolo Biennale (1957), the Grand Prize of the Biennale of Tokyo (1965), the Grand Prix des Beaux-Arts de la Ville de Paris (1972) and the Grand Prix National de la Sculpture (1979). In 1992 he was elected member of the Académie des Beaux-Arts.

His work is included in many important private and public collections, such as Tate Gallery in London, the Museum of Modern Art in Tokyo, the National Museum of Modern Art in Paris, and the Museum of Art and History in Meudon.

portrait Francois Stahly.jpg
portrait Stahly007.jpg


Ο FRANÇOIS STAHLY γεννήθηκε στη Κωνσταντία της Γερμανίας το 1911 και μεγάλωσε στην γειτονική Ελβετία. Φοίτησε στην Ακαδημία Τέχνης της Ζυρίχης, επιθυμώντας να αφήσει πίσω του τον φορμαλισμό των αρχών του Bauhaus που διδάχθηκε εκεί, αποφάσισε το 1931 να συνεχίσει τις σπουδές του στο Παρίσι στο εργαστήριο του Charles Malfray στην Ακαδημία Ranson, όπου συνάντησε και γνώρισε νέες καλλιτεχνικές τάσεις. Έγινε φίλος με τον γλύπτη Étienne-Martin, παντρεύτηκε το 1934 την Claude Favre και το 1936 εντάχθηκε σε μια ομάδα νέων καλλιτεχνών που ονομαζόταν Témoignage (Μαρτυρία). Κατά τη διάρκεια του πολέμου, ο Stahly έχασε όλα του τα έργα πριν το 1940. Επανασυνδέθηκε με τον φίλο του Etienne-Martin μέσα σε ένα πνεύμα αμοιβαίας ανταλλαγής και οι δύο τους συνεργάστηκαν σε διάφορα σχέδια που τους βοήθησαν να περάσουν τα δύσκολα μεταπολεμικά χρόνια.


Το 1949 εγκαταστάθηκε στην Meudon. Σύντομα ανέπτυξε το δικό του προσωπικό ύφος με μορφές που θυμίζουν τις ρίζες δέντρων. «Η ρίζα», σημειώνει ο κριτικός τέχνης Pierre Descargues πως «δεν μεγαλώνει σε ένα περιβάλλον που ενθαρρύνει την ανεξέλεγκτη ανάπτυξή της (...) έρχεται αντιμέτωπη με το βάρος του εδάφους που επιβραδύνει, αποκλίνει από μικρές στρεβλώσεις σε σημαντικές αποκλίσεις και μοιάζει με το δύσκολο περιβάλλον της δημιουργίας της». Από τις μπαρόκ ρίζες που ύμνουν τον αισθησιασμό του φυτικού κόσμου, μια νέα κατεύθυνση προέκυψε στο έργο του Stahly, όπου από την ένωση απλών βασικών μορφών γεννήθηκαν μνημειακές συνθέσεις.


Ο Stahly έχει παρουσιάσει το έργο του σε σημαντικές γκαλερί, όπως η Galerie Darthea Speyer, όμως επειδή αισθανόταν άβολα με το ρόλο του εμπορίου στην τέχνη, επέλεξε να μην αποκτήσει κάποια αποκλειστική συνεργασία με μια συγκεκριμένη γκαλερί. Αντ’αυτού επικεντρώθηκε στη δημιουργία μνημειωδών γλυπτών για δημόσιους χώρους. Ενώ λοιπόν προσπάθησε να αποφύγει τις παγίδες της εργασίας κατά παραγγελία, ο Stahly έθεσε ως στόχο να διεκδικήσει μια ανεξάρτητη θέση για τη γλυπτική σε ένα αρχιτεκτονικό περιβάλλον και εισήγαγε την ιδέα της κίνησης και της λειότητας στα γλυπτά του. Στη δεκαετία του ‘60 και του ‘70 ολοκλήρωσε μια σειρά σημαντικών γλυπτών κατόπιν παραγγελίας τόσο στις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και στην Ευρώπη, όπως το Le Labyrinthe στο Πανεπιστήμιο του Jussieu, το L’été de la forêt στο Nelson Rockefeller στην Tarrytown της Νέας Υόρκης και το Jardin-Labyrinthe στο Empire State Plaza στο Albany της Nέας Yόρκης.


Το 1960 ο François Stahly εγκαταστάθηκε προσωρινά στις Ηνωμένες Πολιτείες για να διδάξει στο Πανεπιστήμιο του Berkeley στην Καλιφόρνια και στο Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον στο Σιάτλ (1964-65), κι έπειτα ένα art residency στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ. Αυτό του επέτρεψε να πειραματιστεί με την ομαδική εργασία και να αμφισβητήσει το αξίωμα ότι η καλλιτεχνική έκφραση είναι εγγενώς ατομική. Θεώρησε ότι η αληθινή τέχνη είναι παγκόσμια και το υλοποίησε αυτό φανερά μέσα από την ομαδική εργασία. Ιδεαλιστής από τη φύση του, ίδρυσε μετά την επιστροφή του στη Γαλλία ένα συλλογικό εργαστήριο στην Crestet (Vaucluse). Έπειτα από ένα διάλειμμα μετά το θάνατο της συζύγου του το 1973, ο Stahly επέστρεψε και πάλι στο προσκήνιο το 1975, όταν παντρεύτηκε την γλύπτρια Parvine Curie. Μαζί γύρισαν στην Crestet, όπου έδωσαν νέα πνόη στον χώρο. Το 1985 το εργαστήριό τους πωλήθηκε στο Υπουργείο Πολιτισμού και μετατράπηκε σε Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης. Μετά από αυτό ο Stahly και η Curie εγκαταστάθηκαν μόνιμα στην Meudon και ταξιδεύαν συνεχώς. Ο Stahly εργάστηκε μέχρι το 1996. Κατά την τελευταία δεκαετία της καριέρας του έκανε προσωπική εργασία??, σχέδια, καθώς και μικρά και μεσαίου μεγέθους γλυπτά, ώσπου απεβίωσε το 2006.

Ο Stahly έχει λάβει διάφορα βραβεία και διακρίσεις, όπως το Χρυσό Μετάλλιο Triennial του Μιλάνου (1953), το Βραβείο Matarazzo της Μπιενάλε του Σάο Πάολο (1957), το Μεγάλο Βραβείο της Μπιενάλε του Τόκιο (1965) , το Grand Prix des Beaux-Arts de la Ville de Paris (1972), Grand Prix εθνικής γλυπτικής (1979). Το 1992 εξελέγη μέλος της Ακαδημία Καλών Τεχνών.


Το έργο του βρίσκεται σε πολλές σημαντικές ιδιωτικές και δημόσιες συλλογές, όπως στην Tate Gallery στο Λονδίνο, στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στο Τόκιο, στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στο Παρίσι και στο Μουσείο Τέχνης και Ιστορίας στην Meudon.

Anchor 1

FRANÇOIS STAHLY, 1911 - 2006


1926-          Art Academy Zurich

1931-1939   Académie Ranson, Paris

Solo exhibitions (selection)

1997          Ile de Tatihou (Manche)

1994          l'Orangerie du château, Meudon, la Fondation Arp, Clamart

1990          Galerie Philip, Paris

1989          Galerie Darthea Speyer, Musée de Pontoise

1987          Constance: Retrospective F. Stahly.

1981           Musée de l’Annonciade, St. Tropez, FR. 
1980          Museum Ostwall, Dortmund, DE.
1980          Château de Castanet Lozère, Pourcharesses, FR.
1976           Kunstmuseum, Frauenfeld, SE.
1971            Galerie Darthea Speyer, Paris, FR.
1966           Musée des Arts Décoratifs, Paris, FR.
1961            St Germain Space, Paris, FR.
1961            Galerie Jeanne Bucher, Paris, FR.
1961            Paule Anglim, Architectural Art Service, Stahly, San Francisco, USA.
1960           Bertha Schaefer Gallery, New York, USA.
1953           Studio Paul Facchetti, Paris, FR.

Group exhibitions (selection)

2018           Dessins de Sculpteurs, St Germain Space, Paris, FR.
2014           Yamamoto Wakako, François Stahly, St Germain Space, Paris, FR.

2000         Institut français de Barcelone 

1996           Paris, Champs-Elysées, Les champs de la sculpture
1987           Été de la Sculpture, Nancy, FR.           
1985           Salon de Montrouge, Paris, FR.
1985           François Stahly and Parvine Curie, Galerie La Cité, Luxemburg, LU.
1979           Museum Gulbenkian, Lissabon, PT.
1978           Triennale Européenne de Sculpture, Palais Royal, Paris, FR.
1973           Exposition international de sculpture, Tokyo, JP.
1973           Biennale Internazionale des Piccolo Bronzetto, Padua, IT.
1967           Sculpture-A Generation of Innovation, The Art Institute of Chicago, Chicago, USA.
1964           Painting and Sculpture of a Decade, Tate Gallery, London, UK.
1963           7e Biennale d’art international, Sao Paulo, BR.
1962           World’s Fair Century XXI, Seattle, USA.
1960           Galerie Claude-Bernard, Paris, FR.
1958           Exposition Internationale d’art sacré, Liège, BE.
1957           Hommage à Brancusi, Galerie Suzanne de Conninck, Paris, FR.
1956           Salon d’art sacré, Paris, FR.
1951            Sélection du Salon de Mai, Tokyo, JP.
1948           Exposition-Manifesto HWPSMTB, Galerie Colette Allendy, Paris, FR.
1947           Exposition internationale du surréalisme, Galerie Maeght, Paris, FR.
1945           Sculptures d’aujourd’hui, Galerie René Drouin, Paris, FR.
1938           Groupe “Témoignage”, Galerie Breteau, Paris, FR.

Awards and distinctions

1992           elected member of the Académie des Beaux-Arts

1979           Grand Prix National de la Sculpture
1972           Grand Prix des Beaux-Arts de la Ville de Paris 
1965           Grand Prize of the Biennale of Tokyo
1957           Gold Medal of the Sao Paolo Biennale 
1953           Milan Triennial 


Monumental works (selection)

1990-1991    Mémorial pour le Général De Gaulle, Porte Maillot, en collaboration avec Parvine Curie,                             Pierre Mougin architecte.

​1984             Hommage aux hommes de la mer perdus aux quatre vents de la Méditerranée, offert à la                           ville de Cadaquès, Espagne.

1981-1984     La Tour de la Vigie au Cap d'Agde.

1981-1982     Fontaine, place de l'Eperon au Mans. Fontaine, place Agidi à Münster (R.F.A.).
1980-1981     Pierre Totémique, Lycée Ampère à Arles.

1974              Le Grand Aimant, Bibliothèque de l'I.U.T. de Rennes-Beaulieu.

1973              Le Totem, Faculté des Lettres de Pau.

1972-1973    Jardin-Labyrinthe, Faculté des Sciences de Poitiers.

1970-1972     Le Portique des Gémeaux, ateliers du Crestet.
1970-71        “Cheminée”, Front-de-Seine, Paris, FR.     
1969-74       “Jardin labyrinthique”, Empire State Plaza (Albania, USA)    
1967-68       Fountain, Parc Floral, Paris, FR.
1965-68       “The labyrinth”, Campus de Jussieu, Paris, FR.
1965-66       “Meander”, 1617 Hi Line Drive, Dallas, USA.
1965             “The Unicorn”, Stanford University, Palo Alto, USA.
1965             “Party”, Stemmons Tower International Garden Sculpture, Dallas, USA.
1964             “Signal”, Commercial center, Hayward, USA.
1961-64         “Four seasons fountain”, Sydney Walton Square, San Francisco, USA.
1961-62         Fountain, court of the Cornish Playhouse, Civic Center, Seattle, USA.
1961               “The Flame Birds”, Stanford University, Palo Alto, USA.
1955-60        Five water chains, Basilique du Sacré-Cœur de Montmartre, Paris, FR.
1955-58        Ceiling and wall relief, chapel of the Blessed Sacrament, Vatican pavilion, universal  
                      exhibition (collaboration with Alberto Giacometti, Stephen Martin, Giselle Pinsard, 
                      Swoboda, Vera Pagava), Brussels, BE.
1955              Facade, Paris Match Pavilion, Exposition de l'habitation, salon des arts ménagers,   
                      (collaboration with Étienne-Martin and Denise Chesnay), Paris, FR.
1940              Décor, Eden Bar, (collaboration with Bernard Zehrfuss, Max Ernst, Marcel Duchamp, 
                      Étienne-Martin), Marseille, FR.


public collections (selection)

Fond National d'Art Contemporain, Paris.
Fond Regional d'Art Contemporain d'lIe de France.
Musée National d'Art Moderne, Paris.
Musée d'Art et d'Histoire, Meudon.
Musée du Havre.

USA: Museum University of Stanford
Art Center of Dallas.
Museum of Seattle.
Italy: Museum Cidonio, Pietra Santa.
Switzerland: Musée de Wintherthur.
Musée de Frauenfeld.
Kunsthaus de Zurich.
Brazil: Museum of Contemporary Art, Saô-Paulo.
UK: Tate Gallery, Londen
Japan: Museum of Modern art.



- François Stahly, Jean Arp et Henri-Pierre Roché, Ed. Paul Fachetti, Paris, 1953.
- François Stahly, Carola Giedon - Welcker, The Graphie Press, Zurich, Ed. Wittenbom, New York, 1965.
- François Stahly, Pierre Descargues, Ed. La Connaissance, Bruxelles, 1975.
- La vie et l'oeuvre de François Stahly, Maîtrise de Marie-Josée Villadier, Université de Paris IV, U.E.R. d'Art et d'Archéologie, Paris, 1984.
- François Stahly - Visages - Hartmann Edition, 1997.
- François Stahly "Ecrits et Propos", Rémanences, Revue Littéraire et Artistique, 2002.

Anchor 2
bottom of page